Σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel, ο καθηγητής του φημισμένου βρετανικού πανεπιστημίου London School of Economics (LSE)...
Σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel, ο καθηγητής του φημισμένου βρετανικού πανεπιστημίου London School of Economics (LSE), Άλμπρεχτ Ριτσλ, προειδοποιεί τους Γερμανούς συμπατριώτες του... για το ενδεχόμενο, να αποσπάσει η Ελλάδα τεράστιες πολεμικές αποζημιώσεις, σε περίπτωση που αποφασίσει να τις διεκδικήσει ακόμη και τώρα.
"Το οικονομικό μας θαύμα έγινε δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις», παραδέχεται. Για να προειδοποιήσει στη συνέχεια: "Αν οι Έλληνες γίνουν πιο επιθετικοί, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις. Αν αρχίσει η Ελλάδα και αν ποτέ αναγκαστεί η Γερμανία να πληρώσει, τότε θα μας τα πάρουν όλα".
"Θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες και να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς συνεχίζουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, ίσως κάποιοι μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς", ανέφερε χαρακτηριστικά.
Τόνισε επίσης ότι και η Γερμανία έζησε μια από τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης Ιστορίας, καλώντας για άμεση μείωση του ελληνικού χρέους: Σύμφωνα με τον καθηγητή, η Γερμανία κήρυξε ουσιαστικά στάση πληρωμών όταν αρνήθηκε να εκπληρώσει συμβατικές υποχρεώσεις της με την επανένωση της Γερμανίας! Τότε, όπως διευκρινίζεται, ο καγκελάριος Κολ αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953, σύμφωνα με την οποία οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των δύο Γερμανιών, θα έπρεπε να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση.
Πηγή: imerisia.gr
οι κυβερνήτες μας που είναι να τα ακούσουν αυτά?
ΑπάντησηΔιαγραφήεπιτέλους ας διεκδικήσουμε και εμείς αυτά που δικαιούμαστε..
εκτός αν είμαστε κότες
Για να μην τρέφουμε ελπίδες
ΑπάντησηΔιαγραφήΤι αποφασίστηκε από το Διεθνές Δικαστήριο για τις γερμανικές αποζημιώσεις
Στις 3 Φεβρουαρίου 2012 το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης καταδίκασε την Ιταλία για παραβίαση του διεθνούς κανόνα της δικαστικής ασυλίας κάθε κράτους στο έδαφος άλλου κράτους («ετεροδικίας»), κατόπιν προσφυγής της Γερμανίας με αιτίαση την παραβίαση από την Ιταλία του εν λόγω κανόνα, επειδή τα ιταλικά δικαστήρια δεν δέχτηκαν την «ετεροδικία» της Γερμανίας στην ιταλική έννομη τάξη επί αξιώσεων αποζημίωσης ιταλών πολιτών κατά της Γερμανίας εξαιτίας της βάρβαρης μεταχείρισης που τους επιφύλαξε στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σ' αυτήν τη διεθνή δίκη που διεξήχθη είναι που παρενέβη η Ελλάδα απλώς προς υποστήριξη των θέσεων της Ιταλίας, αφού δικαστήριο της γειτονικής χώρας κήρυξε εκτελεστή στο ιταλικό έδαφος, εις βάρος τής εκεί περιουσίας της Γερμανίας, απόφαση του Πρωτοδικείου της Λιβαδειάς με την οποία η Γερμανία είχε καταδικαστεί σε αποζημίωση ελλήνων πολιτών εξαιτίας της σφαγής στο Δίστομο.
Μετά την απόφαση της 3ης Φεβρουαρίου, κανένας ιταλός δικαστής δεν μπορεί να ικανοποιήσει νέες απαιτήσεις ιταλών πολιτών (ή και Ελλήνων) για αποζημίωση εξαιτίας των ναζιστικών εγκλημάτων, χωρίς να καταστρατηγεί την κατηγορηματική απόφανση του διεθνούς δικαστή: δεν υπάρχει κανένας υπέρτατος και επιτακτικός κανόνας του διεθνούς δικαίου, προστατευτικός των δικαιωμάτων του ανθρώπου, και συγκεκριμένα του θεμελιωδέστερου αυτών που είναι το δικαίωμα στη ζωή, που να δικαιολογεί τη μη εφαρμογή του διεθνούς κανόνα της «ετεροδικίας» στην περίπτωση που ένα άτομο διεκδικεί επανόρθωση για πράξεις που έγιναν κατά της ζωής του από τον στρατό ξένης χώρας, στο έδαφος της δικής του χώρας, στο πλαίσιο ένοπλης σύρραξης.
Για το Διεθνές Δικαστήριο, την προοπτική αυτή την έχει οριστικά και αμετάκλητα κλείσει η ίδια η ελληνική έννομη τάξη, αφού η ανώτατη δικαιοδοτική βαθμίδα της διέγνωσε και αυτή, με απόφαση του 2002 σχετική με τέτοιες αγωγές, ότι δεν υπάρχει «γενικά παραδεδεγμένος κανόνας του διεθνούς δικαίου» που να δίνει τη δυνατότητα σ' έναν πολίτη, ως εξαίρεση από τον κανόνα της «ετεροδικίας», να ενάγει τρίτο κράτος για αδικοπραξίες που έγιναν εις βάρος του από τον στρατό αυτού του τρίτου κράτους, και μάλιστα «είτε σε καιρό πολέμου είτε σε καιρό ειρήνης»! Με ανεπαίσθητη ειρωνεία το Διεθνές Δικαστήριο σχολίασε ότι κατόπιν της απόφασης αυτής του ΑΕΔ, η Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να υποστηρίξει στη δίκη τα επιχειρήματα της Ιταλίας, τα δικαστήρια της οποίας αποφάνθηκαν ακριβώς για το αντίθετο!
Ωστόσο, το Διεθνές Δικαστήριο, με την καταδικαστική για την Ιταλία απόφασή του, μάλλον όχι εσκεμμένα φαίνεται ν' ανοίγει τον δρόμο για συνέχιση των δικαστικών ενεργειών των θυμάτων στις συγκεκριμένες υποθέσεις (αιχμαλωσία ιταλών πολιτών, σφαγή στο Δίστομο).
Το Διεθνές Δικαστήριο εγκαλεί την ευθύνη της Ιταλίας να αποκαταστήσει τη ζημία που υπέστη η Γερμανία εξαιτίας της παραβίασης του διεθνούς κανόνα της δικαστικής ασυλίας, αφενός με το να εμποδίσει τα δικαστήριά της να εκδώσουν στο μέλλον παρόμοιες, διεθνώς παράνομες αποφάσεις, αφετέρου με το να εξαφανίσει... από προσώπου γης όλες τις εθνικές δικαστικές αποφάσεις που στις συγκεκριμένες υποθέσεις (άρα και στην ελληνική) ικανοποιούσαν τα θύματα των ναζιστικών εγκλημάτων. Αν η Ιταλία προχωρήσει στη λήψη μέτρων με αυτό το περιεχόμενο, τότε ένα άλλο θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα των θυμάτων, ίσως όχι τόσο θεμελιώδες όπως το δικαίωμα στη ζωή, αλλά πάντως ζωτικό γι' αυτά στον βαθμό που ζουν σε κράτος δικαίου, θα καταπατηθεί: το δικαίωμά τους σε δίκαιη δίκη, σε αποτελεσματική πρόσβαση και προστασία από τον φυσικό δικαστή. Ολες οι δίκες που έγιναν στην Ιταλία ή στην Ελλάδα θα είναι σαν να μην έγιναν! Η αμφισβήτηση της νομιμότητας τέτοιων μέτρων έναντι του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη μπορεί να εγερθεί ενώπιον του ιταλού ανώτατου δικαστή και αν η σχετική προσφυγή δεν ευδοκιμήσει να τεθεί ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Του Πέτρος Στάγκος καθηγητή Ευρωπαϊκού Δικαίου στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης
Πηγή: Νέα online 8 Φεβρουαρίου 2012