Το Λεωνίδιο μπορεί να γίνει και Τόπος μόνιμης διαμονής

Επιστολή του Ντένις Κ. Πυλαρινού-Πλυτά . Αγαπητέ κ. Τρανά, Με αφορμή την δημοσιευμένη επιστολή του κ. Λιαρίκου, αποστέλλω το κάτωθι κείμενο...

Επιστολή του Ντένις Κ. Πυλαρινού-Πλυτά.

Αγαπητέ κ. Τρανά,

Με αφορμή την δημοσιευμένη επιστολή του κ. Λιαρίκου, αποστέλλω το κάτωθι κείμενο, με την παράκληση της δημοσίευσης.

Αγαπητέ κ. Λιαρίκο,

Η δημοσιευμένη επιστολή σας στον έγκριτο ιστότοπο leonidion.gr, εξομολογούμαι ειλικρινώς ότι, άγγιξε τις ευαίσθητες χορδές μου και ως εκ τούτου δεν θα μπορούσα να παραμείνω ασυγκίνητος στον πειρασμό, να μην απαντήσω συγγράφοντας ορισμένες μόνο από τις σκέψεις, που μου δημιουργήθηκαν κατά την ανάγνωση της επιστολής σας.

Ήταν Χριστούγεννα του έτους 2007, όταν καθήμενος στον καναπέ του σπιτιού μου, άρχισα να επεξεργάζομαι την ιδέα, να εγκαταλείψω την Αθήνα, προκειμένου να εγκατασταθώ μόνιμα στην επαρχία. Σε συζητήσεις που έκανα με συγγενείς, φίλους, συναδέλφους, εισέπραττα την επιφύλαξή τους και σε ορισμένες περιπτώσεις την άρνησή τους, για το μελλοντικό μου εγχείρημα. Γνώριζα ότι, τα όσα καλοπροαίρετα έλεγαν, ήταν για να με προφυλάξουν από μια ενδεχόμενη απογοήτευση που πιθανότατα αντιμετώπιζα σε έναν ξένο προς εμέ Τόπο.  

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι, η ζωή στην επαρχία δεν είναι δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα. Είναι ιδιαιτέρως δύσκολη και γίνεται ακόμα δυσκολότερη αν δεν υπάρχουν οι στοιχειώδης προϋποθέσεις αξιοπρεπούς διαβίωσης, όπως για παράδειγμα, ένα σπίτι ή μια δραστηριότητα που να είναι ικανή να σου παρέχει τα προς το ζην. Τα απολύτως απαραίτητα, δηλαδή. 

Καθ’ όλο το διάστημα της δικής μου προσωπικής αναζήτησης, της ευκαιρίας εκείνης, που θα μου άνοιγε τον δρόμο προς την επαρχία, αναρωτήθηκα πολλές φορές, μήπως τα προβλήματα που προανέφερα, δηλαδή η μη ύπαρξη στέγης ή δραστηριότητας, «βόλευαν» το σκεπτικό των ολιγότερο τολμηρών. Όλων εκείνων, που θα επιθυμούσαν μια τέτοια αλλαγή στην ζωή τους, αλλά δεν την αποτολμούσαν. Βλέπετε, η προοπτική του νέου, μπορεί κατά βάθος να συναρπάζει τους πάντες, πλην όμως η ιδέα του αγνώστου, ως ένα βαθμό τρομάζει.

Τότε, αποφάσισα να μελετήσω την οικονομική και κοινωνική φυσιογνωμία του νομού Αρκαδίας και της περιφέρειας Πελοποννήσου εν γένει. Στην μελέτη που έκανα, έλαβα υπ’ όψιν μου όλα τα στοιχεία εκείνα, που κατά την προσωπική μου άποψη θεωρούσα σημαντικά, όπως για παράδειγμα τον πληθυσμό, το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, τις επενδύσεις, τις εκτάσεις των καλλιεργειών, την βιομηχανία, την βιοτεχνία, τις κατασκευές, το εμπόριο, τις υπηρεσίες, τον τουρισμό, τις συγκοινωνίες, τις επικοινωνίες, την εκπαίδευση, την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια περίθαλψη. Και όλα αυτά, για να έχω μια όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα, για το που πρόκειται να πάω.

Ένα από τα σημαντικά συμπεράσματα της έρευνας αυτής ήταν ότι, υποχωρούσε ο πληθυσμός και η ανεργία είχε ανοδική τάση στην ευρύτερη περιοχή της Αρκαδίας. Φαντάσθηκα, τότε, πως το Λεωνιδίον, δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Σε κάθε περίπτωση, τα στοιχεία ήταν άκρως αποθαρρυντικά, για την όποια μετακίνηση μου, με προοπτική την μόνιμη εγκατάσταση στον Τόπο αυτό.

Προ της τελικής αποφάσεως μου, επισκέφθηκα το Λεωνίδιον, δυο συνεχόμενα καλοκαίρια, προσπαθώντας να αντλήσω περαιτέρω στοιχεία ως προς τις υποδομές του Τόπου και πιθανές αδυναμίες του «συστήματος».

Σταθμίζοντας τα συν και πλην του Λεωνιδίου, το επιχείρησα και σήμερα αισθάνομαι ότι, εκτός όλων των άλλων, έχω προσφέρει μια πολύτιμη υπηρεσία στον εαυτό μου, προσδίδοντας την ποιότητα ζωής που προσφέρει απλόχερα το Λεωνίδιον. Την ποιότητα που διακαώς αναζητούσα στην ζωή μου.

Δεν θα είχα ποτέ την απαίτηση, να υποβάλει κάποιος εαυτόν, σε παρόμοια διαδικασία και ταλαιπωρία, προκειμένου να λάβει ικανοποιητική πληροφόρηση, η οποία θα τον βοηθήσει να εξάγει ασφαλή συμπεράσματα, προ της όποιας αποφάσεως κληθεί να λάβει. Αλλά να έχει συλλέξει μια στοιχειώδη πληροφόρηση, προκειμένου να αποφύγει τις «δυσάρεστες εκπλήξεις». 

Εν συγκρίσει με εμένα, η δική σας περίπτωση είναι εντελώς διαφορετική. Και η διαφορετικότητα έγκειται στο ότι, εσείς έχετε προστατευόμενα μέλη ενώ ο γράφων δεν έχει. Δοθέντος του γεγονότος ότι, αντιμετωπίζετε και μια εξόχως σημαντική ιδιαιτερότητα εντός του οικογενειακού σας περιβάλλοντος, θα έπρεπε να σας ευαισθητοποιήσει και ενεργοποιήσει περαιτέρω. Να προβείτε στην αναζήτηση μέχρι εξαντλήσεως κάθε δυνατής πηγής πληροφόρησης, και όχι να αρκεσθείτε στο τι σας είπε, ο κατά τα άλλα, ίσως(;) συμπαθής υπάλληλος από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής του Υπουργείου Παιδείας & Θρησκευμάτων. Άλλωστε, στην Ελλάδα, ζούμε…

Η ευγενική επιστολή σας, δυστυχώς, δεν με βρίσκει σύμφωνο διότι πιστεύω ότι, το θέμα τίθεται σε λάθος βάση εκ μέρους σας, παρ’ όλα αυτά το πρόβλημα που αντιμετωπίσατε, καλώς το αναδεικνύετε μέσω της επιστολής σας. 

Δεν είναι θέμα Λεωνιδίου, αγαπητέ κύριε Λιαρίκο. Το φαινόμενο των βασικών ελλείψεων αφορά το σύνολο των επαρχιών της ελληνικής επικράτειας, οι οποίες έχουν εδώ και πάρα πολλά χρόνια εγκαταλειφθεί στην τύχη τους, εγκατάλειψη την οποία προσφέρει με συνέπεια η κεντρική εξουσία.

Αποτέλεσμα αυτής της εγκατάλειψης, ήταν ο εγκλωβισμός των νέων ανθρώπων σε έναν τρόπο διαβίωσης γεμάτο με άγχη και ανασφάλειες, που οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια στον πόθο της φυγής για τα μεγάλα αστικά κέντρα και της ερήμωσης της περιφέρειας. Αυτή η στενότητα σκέψης και ψυχικής αναζήτησης που αντιμετώπιζαν, έχω διερωτηθεί πολλές φορές μήπως καλλιεργείτο έντεχνα, επί σειρά ετών με στόχο ίσως την οπισθοδρόμηση της περιφέρειας και την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων σκοπών.

Ζούμε στην επαρχία; Πρέπει να κόψουμε το λαιμό μας, να βρούμε τρόπο, να κατέβουμε στην πόλη, για να λύσουμε τα προβλήματά μας. Είμαστε ή δεν είμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας;

Θα ήταν δικαιότερο να έχουμε όλοι οι Έλληνες και ειδικότερα οι κάτοικοι της περιφέρειας την ίδια προσβασιμότητα και τις ίδιες ευκαιρίες σε τούτη την ζωή. Μπορεί, εν έτει 2011, σε ορισμένες περιοχές να έχουν γίνει βήματα επί τα βελτίω, όπως στο Λεωνίδιον, αλλά υπάρχουν και άλλες οι οποίες βιώνουν πολύ χειρότερα. 

Ως προς την σύγκριση που επιχειρείτε να κάνετε, μεταξύ Αθηνών και Λεωνιδίου, θέτοντας ως παράδειγμα, το πλήθος το Λογοθεραπευτών που υπάρχει σε κάθε γειτονιά της Αθήνας, εν αντιθέσει με το Λεωνίδιον όπου δεν υπάρχει κανένας, θα μου επιτρέψετε να αντιπαραθέσω ένα άλλο παράδειγμα.

Προσφάτως, ήμουν μάρτυς ενός σοβαρού ατυχήματος ποδοσφαιριστού στο Δημοτικό Στάδιο Λεωνιδίου. Ο ποδοσφαιριστής διέφυγε τον κίνδυνο χάριν της επεμβάσεως κάποιων ανθρώπων και στην συνέχεια, μετά από κλήση ήλθε το ασθενοφόρο και διεκομίσθη στο Κέντρο Υγείας Λεωνιδίου. Εκεί οι ιατροί απεφάσισαν ότι λόγω της φύσεως του τραυματισμού του, θα πρέπει να πάει στο Νοσοκομείο Τριπόλεως για περαιτέρω εξετάσεις.

Ο ποδοσφαιριστής εν συνεχεία εισήλθε του ίδιου ασθενοφόρου, για να πάει στην Τρίπολη.

Ο γράφων με τους οικείους του, και με ιδιωτικό αυτοκίνητο είχαν προηγηθεί του ασθενοφόρου, κατευθυνόμενοι επίσης προς το Νοσοκομείο Τριπόλεως.

Αποτέλεσμα, να φθάσουμε προ του ασθενοφόρου, το οποίο έφθασε με περίπου 2 (!!) ώρες καθυστέρηση. Ο λόγος; Υπήρξε και ένα ακόμα περιστατικό, την ίδια ώρα στον Τυρό, όπου ένας ηλικιωμένος κατά το μάζεμα των ελιών έπεσε και έπρεπε να πάει στην Τρίπολη. Και έτσι από ασθενοφόρο μετετράπει σε ΚΤΕΛ…. Με μια (1) μόνο στάση ευτυχώς!

Για την μίζερη αυτή πραγματικότητα, φέρουμε και εμείς ως ένα βαθμό την ευθύνη. Οφείλουμε να αντιτάξουμε δύναμη ψυχής έναντι της αδιαφορίας των υπευθύνων και με στοιχειοθετημένες και δυναμικές παρεμβάσεις να απαιτήσουμε τα αυτονόητα.

Συμπέρασμα: Το Λεωνίδιον εκτός από καλοκαιρινός προορισμός μπορεί κάλλιστα να γίνει και Τόπος μόνιμης διαμονής. Αρκεί προηγουμένως, εκείνος που θα τον επιλέξει, να έχει κάνει μια στοιχειώδη έρευνα, για να δει αν όντως αυτός ο πανέμορφος Τόπος, καλύπτει τις ανάγκες του και ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του.

Εύχομαι από καρδιάς σε Εσάς και την οικογένεια σας Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχές το Νέον Έτος.

Με εκτίμηση,

Ντένις Κ. Πυλαρινός-Πλυτάς