Του Θεοδώρου Κουτρούκη. * Ο Ιούλιος του 1974 είχε για τα καλά προχωρήσει και τίποτε δεν έδειχνε πόσο μακρύ θα ήταν το καλοκαίρι. Τη θερι...
Του Θεοδώρου Κουτρούκη.*
Ο Ιούλιος του 1974 είχε για τα καλά προχωρήσει και τίποτε δεν έδειχνε πόσο μακρύ θα ήταν το καλοκαίρι. Τη θερινή χαλαρότητα και τους αργόσυρτους ρυθμούς στο μικρό παραθαλάσσιο χωριό της Ρούμελης, όπου παραθέριζε ο μικρός Ερμής με τους γονείς του, ήρθε να συγκλονίσει μια είδηση. Οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Κύπρο. Έγινε κι επιστράτευση.
Το καμπανάκι του απότομου τερματισμού των διακοπών χτύπησε δαιμονισμένα. Δεν ήταν καιρός για βουτιές. Όλη η χώρα ήταν στο πόδι.
Το ταξίδι της επιστροφής για τη Βόρεια Ελλάδα δεν ήταν ανέμελο, όπως τις προηγούμενες φορές. Λες από ένστικτο, ο Ερμής δεν ζήτησε από τους αγχωμένους γονείς του να σταματήσουν στη Γραβιά για να απολαύσει την αγαπημένη του μακαρονάδα με χωριάτικο κεφαλοτύρι. Το ραδιόφωνο μετέδιδε έκτακτα δελτία ειδήσεων, αλλά το πιο εντυπωσιακό ήταν τα τανκς που, αγκομαχώντας στην παλαιά εθνική οδό Αθηνών-Θεσσαλονίκης, αγωνίζονταν να φτάσουν στον Έβρο μια ώρα αρχύτερα. Μερικά από τα γερασμένα άρματα ήταν ήδη σταματημένα στην άκρη του δρόμου κι έβγαζαν μαύρους καπνούς, αναμένοντας ίσως κάποιο συνεργείο επισκευής. Φαίνεται ότι τα καλύτερα μοντέλα των τεθωρακισμένων είχαν ξεχαστεί κάπου στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη.
Το ταξίδι προς τη νύμφη του Θερμαϊκού κάποτε τελείωσε. Πόσο διαφορετική ήταν η άλλοτε γαλήνια γειτονιά. Ο κόσμος ανήσυχος. Συζητούσε για τις πολιτικές και στρατιωτικές εξελίξεις. Η καθημερινή βόλτα του Ερμή με τους φίλους του για το παιχνίδι στο κοντινό άλσος, έκρυβε μια έκπληξη. Μέσα σε 5-6 πευκόφυτα στρέμματα ήταν κρυμμένοι δεκάδες επίστρατοι. Μερικοί ήδη φορούσαν στρατιωτικά ρούχα, άλλοι διέθεταν ένα μέρος της χακί στολής και οι υπόλοιποι ήταν ντυμένοι με πολιτική αμφίεση. Τα όπλα ήταν ελάχιστα και μόνο δύο τρεις φαντάροι στις άκρες του άλσους μαρτυρούσαν ότι επρόκειτο για πρόχειρο στρατόπεδο. Ο Ερμής πλησίασε τους στρατιώτες. Μερικοί του πρόσφεραν καραμέλες βουτύρου και του χαμογελούσαν. Ίσως προσπαθούσαν να κρύψουν την δική τους αγωνία. Στο γυρισμό είδε τον πατέρα να ξεφορτώνει τα ψώνια από το μπακάλικο. Το πορτ μπαγκάζ είχε σχεδόν ξεχειλίσει. Σίγουρα ήταν μια ασυνήθιστη εικόνα για τα παιδικά του μάτια.
Μερικές ακόμη ημέρες κύλησαν. Κανονικά ο Ερμής θα έπρεπε ήδη να αρχίσει να μελετά τα βιβλία της επόμενης σχολικής χρονιάς και να λύνει ασκήσεις αριθμητικής σε βοηθητικά βιβλία προετοιμασίας. Που καιρός για τέτοια! Η Ελλάδα προσπαθούσε να κερδίσει επτά χαμένα χρόνια εκείνο το καλοκαίρι του 1974. Δεν είχε καλά καλά τελειώσει ο Ιούλιος όταν με ένα γαλλικό αεροπλάνο έφτασε στην Αθήνα ένας κομψός κύριος με πυκνά φρύδια. Οι Έλληνες τον υποδέχτηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό. Ο Ερμής άκουσε αργότερα από τους μεγαλύτερους ότι εκείνος είχε καταφέρει να κρατήσει με στιβαρότητα το πηδάλιο της χώρας αυτές τις δύσκολες στιγμές και να φέρει τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Μα και πρωτύτερα για ελληνική δημοκρατία δεν μιλούσαμε, αναρωτιόταν ο νεαρός.
Η απορία του λύθηκε μετά από μερικές εβδομάδες. Είχε ήδη αρχίσει το σχολείο και ο Ερμής κλήθηκε να επιδιορθώσει κάποιες από τις ατέλειες της προηγούμενης «δημοκρατίας». Αυτή τη φορά η δασκάλα τον έστειλε μαζί με άλλους συμμαθητές στην αποθήκη με τα σχολικά βιβλία. Πριν διανεμηθούν στους μαθητές έπρεπε να σκιστεί η πρώτη εσωτερική σελίδα των βιβλίων, που απεικόνιζε ένα στρατιώτη με το όπλο επ’ ώμου και στο φόντο ένα πουλί με ορθάνοιχτες φτερούγες που ξεπηδούσε μέσα από μια φωτιά. Πόσες τέτοιες σελίδες έσκισε… Το γνώριμο μήνυμα των δασκάλων, ήταν ότι δεν έπρεπε να κακομεταχειρίζεται τα βιβλία. Προφανώς υπάρχουν και εξαιρέσεις, σκεφτόταν ο μικρός μαθητής.
Το φθινόπωρο του 1974 οι Έλληνες ξεχύνονταν στους δρόμους σε πολιτικές συγκεντρώσεις, σε αμφιθέατρα και διαδηλώσεις. Σε εκείνες τις λαοθάλασσες, που μεθούσαν από δημοκρατία, οι πολιτικοί ηγέτες ηλέκτριζαν τα πλήθη, αλλά ο Ερμής δεν ήταν αρκετά ψηλός για να δει τα μπαλκόνια, όπου στέκονταν οι αρχηγοί. Ωστόσο, ανάμεσα στα πόδια των μεγάλων, με φόντο τα συνθήματα και τα πολιτικά τραγούδια μπορούσε να διακρίνει δεκάδες πολύχρωμες προκηρύξεις ποικιλώνυμων οργανώσεων. Σε αντίθεση με την ασπρόμαυρη επταετία, η Ελλάδα ήταν πλέον γεμάτη χρώματα, πολλά χρώματα.
Η Ελλάδα του όψιμου 1974 συζητούσε, διαρκώς συζητούσε. Σε εκείνα τα μικροαστικά σαλόνια μέσα στους καπνούς και τους αμέτρητους καφέδες ακούγονταν καινούριες κουβέντες. Για το Σύνταγμα της χώρας, το Βασιλιά, τη δίκη των πρωταγωνιστών του απριλιανού πραξικοπήματος και για ένα σωρό άγνωστες λέξεις που είχαν όλες σχεδόν την ίδια κατάληξη σε … -ισμός.
Ο νεαρός μαθητής κρυφάκουγε τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και τους καυγάδες των μεγάλων. Δεν καταλάβαινε πολλά. Ωστόσο, συνεπαρμένος από τις νέες ιδέες που ήρθαν να διαδεχτούν εκείνες της Ελλάδας Ελλήνων Χριστιανών, καθισμένος στο πάτωμα, ανάμεσα στα πόδια λιονταριού ενός παλιού τραπεζιού, ο Ερμής εμποτιζόταν με τις αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της συλλογικής δράσης, αξίες που ριζώθηκαν βαθιά μέσα στην καρδιά του και την ετοίμασαν για τους αγώνες της δικής του γενιάς. Μια καρδιά λιονταριού.
* Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου
Να σας πω και εγώ για το Γιώργο. Ο μικρός Γιώργος δεν έζησε ποτέ πολέμους και δεν του έλειψε ποτέ τίποτα όταν ήταν μικρός.Έμαθε δύο ξένες γλώσσες ,έκανε τα σπορ του και προετοιμάστηκε σκληρά διαβάζοντας για τις πανελλήνιες. Αυτό που θυμάται από την παιδική του ηλικία είναι ότι του φαίνοταν πολύ περίεργο να βλέπει στις έγχρωμες τηλεοράσεις, ανθρώπους με μπλε ή πράσινα σημαιάκια (ανάλογα προς τι μπαλκόνι έβλεπαν) να πανηγυρίζουν και να φωνάζουν όπως οι ολυμπιακοί και οι παναθηναϊκοί στο γήπεδο. Του φαινόταν πολύ περίεργο ότι ο συμμαθητής γείτονας που είχε μπαμπά συνδικαλιστή και τον έπαιρνε με τη Mercedes από το σχολείο του μίλαγε για την πάλη των τάξεων.Όταν κατάφερε να μπει στο πανεπιστήμιο, έκλεισε τα αυτιά του και δεν γράφτηκε σε καμία φοιτητική παράταξη....άσχετα αν του έταζαν καλό βαθμό σε μαθήματα ή καμιά θέση σε μελλοντικό μεταπτυχιακό.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌταν ήρθε η ώρα να πάει φαντάρος πήγε στην παραμεθόριο....του φάνηκε περίεργο όταν πήγε στην Αθήνα στο στρατιωτικό νοσοκομείο ότι πέτυχε δύο φιλαράκια του από τη σχολή που είχαν μπαμπάδες μέλη σε μπλε και πράσινο κόμμα και έκαναν τη θητεία τους δύο τετράγωνα μακριά από το σπίτι τους.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 πήγε εθελοντής, γιατί ήθελε να βοηθήσει τη χώρα του.Στο σταθμό του ΗΣΑΠ που ήταν για να δίνει οδηγίες στους επισκέπτες,πέτυχε και ένα συμμαθητή του που δεν είχε καταφέρει να τελειώσει το σχολείο, αλλά είχε μπαμπά εργολάβο και έκανε ανακαινίσεις στους σταθμούς του ΗΣΑΠ.-"φίλε σωθήκαμε με τους αγώνες" του είπε,ενώ κοίταζε στο πανάκριβο ROLEX του ,αν είχε πάει η ώρα που οι Πακιστανοί εργάτες θα έκαναν το διάλειμμα τους.
Επειδή ο Γιώργος ήταν ανήσυχο πνεύμα, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες έφυγε στην Αγγλία να κάνει μεταπτυχιακές σπουδές. Έκατσε και δύο χρονια εκεί δουλεύοντας..... Το 2008 όμως πεθύμησε την Ελλάδα και γύρισε να βρει δουλειά. Δεν χρειάστηκε να ψάξει τότε πολύ, είχε άλλωστε φτιάξει καλό βιογραφικό. Βρήκε δουλειά σε με μεγάλη ιδιωτική εταιρεία και πληρωνόταν με μπλοκάκι. Του φαίνοταν πολύ περίεργο ότι έπρεπε να δουλεύει 28 μέρες το μήνα, αλλά στη σύμβαση του να λέει ότι παρέχει ανεξάρτητες υπηρεσίες χωρίς ρητές ημέρες εργασίας. Δούλεψε σκληρά για τρία χρόνια....όμως μετά ήρθε η κρίση και η εταιρεία που δούλευε στριμώχτηκε επειδή έκανε κυρίως συμφωνίες με το Δημόσιο. Το αφεντικό του είπε:"άλλαξε και ο άτιμος ο γραμματέας στο υπουργείο και δεν μπορούμε ούτε μια σύμβαση του ευρώ να κάνουμε"...και ο Γιώργος έχασε τη δουλειά του.Από τότε όλα γύρισαν ανάποδα.Οι άνθρωποι σταμάτησαν να βγαίνουν με μπλε και πράσινες σημαίες στους δρόμους, και άρχισαν να μετράνε τις πληγές του. Ο Γιώργος αναρωτιόταν πότε πρόλαβε "να τα φάει μαζί με τους άλλους" και γιατί για ότι είχε αρχίσει να συμβαίνει άκουγε από τις ειδήσεις ότι φταίει ο απλός κόσμος.Όταν πια δεν είχε να πληρώσει τις εισφορές του στο ταμείο και τους φόρους για κάθε τετραγωνικό μέτρο ιδιοκτησίας δικό του ή των γονιών του , το αποφάσισε και έφυγε πάλι για το εξωτερικό. Με την καρδιά ενός πληγωμένου λιονταριού
φιλε,εγραψες.αψογο
ΑπάντησηΔιαγραφή